Wie heeft mijn tas ‘gevonden’?

Afgelopen vrijdag, toen ik bruinverbrand en met verwaaid haar terugkwam van Oerol, was ik erg trots op mezelf. Ik ben namelijk een grote verliezer, raak altijd alles kwijt en vergeet, als ik niet oppas, mijn eigen hoofd nog eens mee te nemen. Toch stapte ik in Groningen uit de trein zonder ook maar één van mijn bezittingen verloren te zijn. Okee, ik heb dan wel heel Oerol mijn tanden gepoetst met de borstel van Maartje, omdat ik al na één dag de mijne kwijt was, maar ik vond ‘m weer toen ik mijn tas ging inpakken, dus dat telt niet. Vrij trots schuifelde ik vrijdag dus met enorme rugzak en vrij grote schoudertas over het perron naar de bussen, want hoewel ik maar een klein eindje hoefde, voelde ik weing behoefte 25 kilo door de binnenstad van Groningen te torsen. Ik stapte in lijn drie richting Lewenborg, die om 16.52 u vertrok en verliet de bus drie haltes verderop in de Oosterstraat. Steegje door, hoek om en ik was thuis. Rugzak af, diepe zucht, kopje thee en tijd voor het eerste telefoontje.

Mijn telefoon zat in mijn schoudertas, mét zijn oplader en koptelefoon, alleen was mijn tas er niet. Ik zag ‘m nergens. Toch had ik ‘m een paar minuten daarvoor nog, want ik heb mijn OV laten zien aan de buschauffeur, ik weet nog dat ik mijn portemonnee terugstopte in mijn tas en toen verzuchtte dat ik nooit meer zoveel troep mee mag nemen, en ik heb ook nog mijn sleutels uit het voorvak gehaald, want ik stond immers binnen. Maar waar was mijn tas? Niet in mijn kamer, niet op de gang, niet in de keuken en zelfs niet in de badkamer. Heel gek. Diep verslagen zeeg ik neer op mijn bed. Wéér niet gelukt! Wéér een tas verloren. En waarschijnlijk krijg ik ‘m wéér niet terug.

Op het station, waar ik ruim een uur verbleef, hadden ze niks gevonden. De klantenservice van Arriva, waar ik een uitgebreide beschrijving van mijn tas heb achtergelaten, heeft tot op heden ook nog niks van zich laten horen. (Piepklein detail: toen ik zaterdags belde werd mij te verstaan gegeven dat mijn tas best gevonden had kunnen zijn, maar dat ze me daarover niet zouden bellen, want het was weekend en dan werden er geen klanten gebeld. Klantvriendelijk, nietwaar?) De politie weet ook van de vermissing op alle mogelijke manieren, maar ook zij hebben niets gevonden.

Dus daarom nu een dringende oproep aan de grote hoeveelheid lezers van mijn blog: ik ben mijn tas kwijt en ik wil hem heel graag terug. Er kunnen twee oorzaken voor de vermissing zijn:

a. Ik heb hem in bus drie naar Lewenborg van 16.52u laten staan.
b. Ik heb hem met het openen van de voordeur op de stoep achter gelaten. Het is dom, maar zou zomaar kunnen.

Zo ziet mijn tas eruit: donkergroen-blauwig, van katoen, van het merk Divided (da’s van H&M), met ritssluiting en er zaten een kleiner vak met drukknoop en een nog kleiner vakje met een gewone knoop op de voorkant. De schouderband zat vast met van die keycord-sluitingen. Je weet wel, van die haken die je in moet drukken om je sleutels eraan te kunnen hangen.

Dit zat er (globaal) in mij tas:

  • mijn witte portemonnee met rode cirkels. Daarin zaten onder andere mijn OV, mijn rijbewijs, mijn collegekaart, zowel van UU als RUG, een pasje van de videotheek en de sportschool, mijn bewijs van inschrijving van de UU en, niet te vergeten ruim 40 euro.
  • mijn Sony-Ericsson walkmantelefoon, die oranjewitte die iedereen heeft, mét oplader en koptelefoon er netjes bij
  • mijn felblauwe aantekeningenboek, met daarin onder andere een plaatje van een mooie man en een heleboel aantekeningen over A.J.P. van Domburg en over Agee en Evans.
  • het boek ‘Van idool tot …?’ van Jan Haasbroek
  • het boek ‘Huppeldepup (?) van Marion de Greef, een ouderwetse Witte Ravenpocket
  • een beursje van plastic met olifantjes en andere kinderbeestjes erop
  • een roze vest van de H&M
  • een Oerolmedewerkerspas aan een roze-groene keycord
  • een Oerolkeycord in de verpakkingeen heleboel afgescheurde Oerolkaartjes
  • pennen
  • mascara
  • en allerhande troepjes die je zoal in je tas meesleurt

Wil de eerlijke vinder zich alstublieft bij mij melden? Want morgen zal ik eens een ljstje publiceren van alle extra kosten die dit geintje mij oplevert! Wist je dat je bij de Gemeente Groningen 31,80 euro aan vermissingskosten moet betalen voor een nieuwe rijbewijs, bovenop het standaardbedrag van 48,90? En dat een nieuwe simkaart ook twintig euro kost? Volgens mij is een OV wel 35 euro… We zullen zien, maar eerst:

IK WIL MIJN TAS TERUG! IK WIL MIJN TAS TERUG!

Ontroerende gedichtjes

Speel weer met een blokkendoos
of ga op de thee bij meneer konijn,
kleed je barbie tien keer aan,
en voel weer hoe het is zorgeloos te zijn.


Ik wil leven als een dronkaard,
onder invloed zijn van wijn,
maar toch bewust zijn van het feit,
dat ik niet drink om te vergeten,
maar om intensivering van de tijd.

n.a.v. Beaudelaire, Les fleurs du mal

Geschreven door Koen de Wilde, terug te vinden, samen met zijn te gekke ontwerpen op www.koenst.nl

Dat mag wel in de krant!

‘Je staat in de UK’, zegt mijn broer. ‘Oh ja?’, zeg ik en denk diep na. In de UK? Hoezo? Waarom? Waarmee? Huh? ‘Ja’, zegt broer, ‘iemand heeft jouw erin zien staan en vroeg of jij mijn zus was.’ Zijn zus, denk ik. Dat betekent dus dat mijn achternaam in de Groningse UniversiteitsKrant heeft gestaan. Maar hoezo? Waarom? Waarmee? Huh?

Laatst stond ik wel in de UK. Maar zonder naam geloof ik. Op de voorpagina, links onderin, stond een heel klein blokje tekst over het boek dat ik in het Academiegebouw had laten slingeren, voor een nieuw Bookcrossingsavontuur. Ik was erg trots op die paar regeltjes, want ik was er toch maar mooi in geslaagd om tijdens mijn enige jaar aan de RUG toch de universiteitskrant te halen! Maar nu… ik ben niet geïnterviewd, ben nergens over gebeld, heb geen spannende dingen gedaan zoals geld inzamelen voor een goed doel of bungeejumpen zonder elastiek, bij de UK weten ze niet dat ik misschien wel stage ga lopen bij Radio 1 en dat vinden ze waarschijnlijk ook totaal niet interessant, ik heb geen prijs gewonnen, heb geen verkering gekregen en ben ook nergens tegenaan gefietst of onder gekomen. Ja, mijn tas is gejat, maar da’s ook geen nieuws. Toch sta ik in de UK. Maar hoezo? Waarom? Waarmee? Huh?

‘Ik sta in de UK!’, juich ik tegen mezelf als ik op internet kijk. ‘Echt waar!’ En het is niet een klein stukje op driehoog achter, maar maar liefst een heel artikel over weblogs van RUG-studenten, dat opent mét een echt, heus citaat van mijn hand! Ik sta met naam en toenaam in de krant. En ook met mijn happyVPRO-verleden. Da’s dan wel weer jammer. Maar toch… de UK heeft geciteerd uit mijn weblog! En ik maar denken dat ik geen lezers heb. De echte klapper komt later: mijn weblog staat op nummer 7 in de Top 10 van weblogs van RUG-studenten!! Jawel! Ik ben beroemd!

Dat wijzen de bezoekcijfers ook uit. Die zijn gestegen tot maar liefst 55 deze week. Nog even, en ik versla Wim de Bie als best bezochte weblogger van Nederland…

Lees hier mijn citaat en het bijbehorende artikel en mijn prachtige plaats 7 in de top 10!

Oerol!


Morgen ga ik weer naar Oerol. Het allerfijnste, allermooiste festival dat ik ken. Heel Terschelling is een podium. Theatergroepen staan te spelen op het strand, in de duinen, midden op het fietspad of in een weiland. Om drie uur ‘s nachts, als de zon opkomt, in de verzengende hitte midden op de dag, of ‘s avonds. In een moeras vol muggen, of in de stromende regen.
Oerol is geluk. Oerol is een hoop fietsende mensen in korte broek of regenpak van West naar Oost en weer terug. Oerol is lange rijen voor de kassa en toch nooit gemor. Oerol is biertjes bij een bandje, Oerol is tijdens het tandenpoetsen op de camping met wildvreemden die mooie voorstelling bespreken. Oerol is één grote verrassing. Oerol is het mooiste dat er is. En dat is niet overdreven.

Kijk op www.oerol.nl of www.nrc.nl/oerol

Daar word ik nou vrolijk van!

Mijn ramen staan open en ik draai een heel lekker muziekje. Heel hard. Zo hard, dat de mensen op straat verbaasd en gedesoriënteerd om zich heen gaan kijken waar de muziek vandaan komt. Om vervolgens allemaal in de maat te gaan lopen! Daar moet je toch van juichen?

Yo chick…

Ik liep in de bieb met een hele stapel boeken onder mijn arm en zag een zeer fijne jonge man, met, helaas, dito meisje aankomen. Ik passeerde en hoorde vervolgens achter me: ‘Yo chick, zie je later’. Fijne jonge man had afscheid genomen van zijn vriendinnetje. Met de woorden: ‘Yo chick, zie je later’!! En het meisje vond dat helemaal niet raar! Terwijl ik met mijn oren stond te klapperen. Je laat toch niet ‘Yo chick’ tegen je zeggen, ook als is de spreker nog zo erg je vriendje? Da’s toch denigrerend? Voordat ik me dat liet gebeuren…

Mijn kamer kijkt uit op de achterkant van ‘The Store’. Op de herenafdeling. Ik zie dus regelmatig vriendinnetjes met hun vriendjes kleren kijken. Dat gaat meestal zo: vriendinnetje (ziet er over het algemeen goed en modebewust uit) sjeest door de winkel en rukt voortdurend allerlei kledingstukken uit het rek. Vriendje sloft er als een debiele zombie achterna en knikt ‘nee’ of zegt ‘mwah’ bij alles wat vriendinnetje laat zien. Daar word je toch helemaal gek van? Voordat ik me dat liet gebeuren…

Je hebt bier en je hebt…


Ik drink Grolsch. Da’s logisch, want ik ben geboren in Enschede en opgegroeid in Groenlo. En wie Groenlo zegt, zegt immers Grolsch. (Bij Enschede ligt dat wellicht iets anders… eerlijk gezegd denk ik bij ‘Enschede’ niet zozeer aan ‘bier’ als wel aan aan ‘vuurwerkramp’…)
Grolsch maakt lekker bier. En hun reclames zijn ook altijd erg goed, met veel fijne muziekjes erin. Zoals getrommel van leuke meneren, en ‘Mrs. Jones’. Ik word altijd aangenaam verrast door de Grolsch-reclames.
Maar toen. Toen was daar ineens de reclame van Brand Bier. Een prachtig spotje over 665 jaar Brand. Mooi zwart wit, prachtige beelden, lekker kort en niet zo commercieel. Een fijn filmpje om naar te kijken. Máár…. een nog beter filmpje om naar te luisteren! Er staat een geweldig muziekje onder de commercial! Maar wat is het?
De oplossing kwam al snel. Op www.ster.nl kun je namelijk alle mogelijke reclamespotjes terugkijken. Da’s echt de moeite waard, want er worden geweldige filmpjes gemaakt. Je laat ze echter vaak snel aan je neus voorbij laat gaan uit frustratie over weer zo’n stom reclameblok. Maar er is genoeg moois. En het leuke is dat je op de site de opdrachtgever kunt nakijken, maar ook de muziek die er gebruikt wordt. En die kun je downloaden. En zo draai ik nu al de hele avond het nieuwe album van Morcheeba, The Antidote, en dans ik extra hard op Wonders never Cease, het heerlijke nummer uit de Brand reclame!

Je hebt bier en je hebt Grolsch en je hebt reclames en je hebt Brand reclames!