Kijk eens wat vaker in de spiegel…

Nu weet ik dat je mensen niet moet beoordelen op hun uiterlijk. Het gaat immers om het karakter en de manier waarop mensen eruit zien, zegt daar vaak niets over. Dat weet ik allemaal en meestal pas ik deze manier van benaderen ook toe. Daarnaast weet ik ook dat ik zelf ook geen Miss Nederland ben (want, zoals vriend D. riep nadat ik hem had gezegd dat ie zo’n groot hoofd had, dat ie daarmee mijn voetbalbeeld blokkeerde): ‘Nee, jíj trekt volle zalen!’ Ik moet zeggen, ik was lichtelijk verbouwereerd…), terwijl ik toch echt wel leuk ben, maar dat weerhoudt mij er toch niet van hier uit te roepen dat heel veel mensen toch echt ‘s ochtends een keertje beter in de spiegel moeten kijken voor ze de deur uitlopen! Die witte sokken in sandalen onder een legging, de veel te strakke stretchbroek waar én een buik én een stuk rug overheen bulken, te korte rokjes bij te dikke benen, te roze lippenstift met te geblondeerd en gepermanent haar, hele lelijke schoenen met plateauzolen waarop de draagster keihard loopt te wiebelen, rood haar met een blonde uitgroei van 10 centimeter, een hele dikke buik in een heel strak t-shirt met vlekken, uitgeblubberde decollete’s met een spleet van hier tot de achterdeur, maar strak vel, ho maar, panterhotpants… het is allemaal horizonvervuiling en ik heb daar echt helemaal geen behoefte aan!
Bovenstaande uiterlijkheden zijn geen verzinsels. Ik ben ze op mijn wandelingetje van vanmiddag allemaal tegengekomen. En ik word er moedeloos van. Echt, van mij hoeft niemand eruit te zien als Estelle Gullit of Humberto Tan, maar alsjeblieft mensen: trek de kleren aan die bij je figuur passen! Koop een spijkerbroek in de juiste maat en niet te laag op de heupen, laat geen tieten zien als dat niet meer kan, blubberarmen bedekken graag, open schoenen alleen met nette voeten zonder eelt en zwemmerseczeem en geen korte rokjes bij cellulitis of volslanke pootjes. Ik doe dus bijvoorbeeld geen korte rokjes aan. Laat dat even duidelijk wezen.

Wie heeft mijn tas ‘gevonden’?

Afgelopen vrijdag, toen ik bruinverbrand en met verwaaid haar terugkwam van Oerol, was ik erg trots op mezelf. Ik ben namelijk een grote verliezer, raak altijd alles kwijt en vergeet, als ik niet oppas, mijn eigen hoofd nog eens mee te nemen. Toch stapte ik in Groningen uit de trein zonder ook maar één van mijn bezittingen verloren te zijn. Okee, ik heb dan wel heel Oerol mijn tanden gepoetst met de borstel van Maartje, omdat ik al na één dag de mijne kwijt was, maar ik vond ‘m weer toen ik mijn tas ging inpakken, dus dat telt niet. Vrij trots schuifelde ik vrijdag dus met enorme rugzak en vrij grote schoudertas over het perron naar de bussen, want hoewel ik maar een klein eindje hoefde, voelde ik weing behoefte 25 kilo door de binnenstad van Groningen te torsen. Ik stapte in lijn drie richting Lewenborg, die om 16.52 u vertrok en verliet de bus drie haltes verderop in de Oosterstraat. Steegje door, hoek om en ik was thuis. Rugzak af, diepe zucht, kopje thee en tijd voor het eerste telefoontje.

Mijn telefoon zat in mijn schoudertas, mét zijn oplader en koptelefoon, alleen was mijn tas er niet. Ik zag ‘m nergens. Toch had ik ‘m een paar minuten daarvoor nog, want ik heb mijn OV laten zien aan de buschauffeur, ik weet nog dat ik mijn portemonnee terugstopte in mijn tas en toen verzuchtte dat ik nooit meer zoveel troep mee mag nemen, en ik heb ook nog mijn sleutels uit het voorvak gehaald, want ik stond immers binnen. Maar waar was mijn tas? Niet in mijn kamer, niet op de gang, niet in de keuken en zelfs niet in de badkamer. Heel gek. Diep verslagen zeeg ik neer op mijn bed. Wéér niet gelukt! Wéér een tas verloren. En waarschijnlijk krijg ik ‘m wéér niet terug.

Op het station, waar ik ruim een uur verbleef, hadden ze niks gevonden. De klantenservice van Arriva, waar ik een uitgebreide beschrijving van mijn tas heb achtergelaten, heeft tot op heden ook nog niks van zich laten horen. (Piepklein detail: toen ik zaterdags belde werd mij te verstaan gegeven dat mijn tas best gevonden had kunnen zijn, maar dat ze me daarover niet zouden bellen, want het was weekend en dan werden er geen klanten gebeld. Klantvriendelijk, nietwaar?) De politie weet ook van de vermissing op alle mogelijke manieren, maar ook zij hebben niets gevonden.

Dus daarom nu een dringende oproep aan de grote hoeveelheid lezers van mijn blog: ik ben mijn tas kwijt en ik wil hem heel graag terug. Er kunnen twee oorzaken voor de vermissing zijn:

a. Ik heb hem in bus drie naar Lewenborg van 16.52u laten staan.
b. Ik heb hem met het openen van de voordeur op de stoep achter gelaten. Het is dom, maar zou zomaar kunnen.

Zo ziet mijn tas eruit: donkergroen-blauwig, van katoen, van het merk Divided (da’s van H&M), met ritssluiting en er zaten een kleiner vak met drukknoop en een nog kleiner vakje met een gewone knoop op de voorkant. De schouderband zat vast met van die keycord-sluitingen. Je weet wel, van die haken die je in moet drukken om je sleutels eraan te kunnen hangen.

Dit zat er (globaal) in mij tas:

  • mijn witte portemonnee met rode cirkels. Daarin zaten onder andere mijn OV, mijn rijbewijs, mijn collegekaart, zowel van UU als RUG, een pasje van de videotheek en de sportschool, mijn bewijs van inschrijving van de UU en, niet te vergeten ruim 40 euro.
  • mijn Sony-Ericsson walkmantelefoon, die oranjewitte die iedereen heeft, mét oplader en koptelefoon er netjes bij
  • mijn felblauwe aantekeningenboek, met daarin onder andere een plaatje van een mooie man en een heleboel aantekeningen over A.J.P. van Domburg en over Agee en Evans.
  • het boek ‘Van idool tot …?’ van Jan Haasbroek
  • het boek ‘Huppeldepup (?) van Marion de Greef, een ouderwetse Witte Ravenpocket
  • een beursje van plastic met olifantjes en andere kinderbeestjes erop
  • een roze vest van de H&M
  • een Oerolmedewerkerspas aan een roze-groene keycord
  • een Oerolkeycord in de verpakkingeen heleboel afgescheurde Oerolkaartjes
  • pennen
  • mascara
  • en allerhande troepjes die je zoal in je tas meesleurt

Wil de eerlijke vinder zich alstublieft bij mij melden? Want morgen zal ik eens een ljstje publiceren van alle extra kosten die dit geintje mij oplevert! Wist je dat je bij de Gemeente Groningen 31,80 euro aan vermissingskosten moet betalen voor een nieuwe rijbewijs, bovenop het standaardbedrag van 48,90? En dat een nieuwe simkaart ook twintig euro kost? Volgens mij is een OV wel 35 euro… We zullen zien, maar eerst:

IK WIL MIJN TAS TERUG! IK WIL MIJN TAS TERUG!

Ontroerende gedichtjes

Speel weer met een blokkendoos
of ga op de thee bij meneer konijn,
kleed je barbie tien keer aan,
en voel weer hoe het is zorgeloos te zijn.


Ik wil leven als een dronkaard,
onder invloed zijn van wijn,
maar toch bewust zijn van het feit,
dat ik niet drink om te vergeten,
maar om intensivering van de tijd.

n.a.v. Beaudelaire, Les fleurs du mal

Geschreven door Koen de Wilde, terug te vinden, samen met zijn te gekke ontwerpen op www.koenst.nl

Dat mag wel in de krant!

‘Je staat in de UK’, zegt mijn broer. ‘Oh ja?’, zeg ik en denk diep na. In de UK? Hoezo? Waarom? Waarmee? Huh? ‘Ja’, zegt broer, ‘iemand heeft jouw erin zien staan en vroeg of jij mijn zus was.’ Zijn zus, denk ik. Dat betekent dus dat mijn achternaam in de Groningse UniversiteitsKrant heeft gestaan. Maar hoezo? Waarom? Waarmee? Huh?

Laatst stond ik wel in de UK. Maar zonder naam geloof ik. Op de voorpagina, links onderin, stond een heel klein blokje tekst over het boek dat ik in het Academiegebouw had laten slingeren, voor een nieuw Bookcrossingsavontuur. Ik was erg trots op die paar regeltjes, want ik was er toch maar mooi in geslaagd om tijdens mijn enige jaar aan de RUG toch de universiteitskrant te halen! Maar nu… ik ben niet geïnterviewd, ben nergens over gebeld, heb geen spannende dingen gedaan zoals geld inzamelen voor een goed doel of bungeejumpen zonder elastiek, bij de UK weten ze niet dat ik misschien wel stage ga lopen bij Radio 1 en dat vinden ze waarschijnlijk ook totaal niet interessant, ik heb geen prijs gewonnen, heb geen verkering gekregen en ben ook nergens tegenaan gefietst of onder gekomen. Ja, mijn tas is gejat, maar da’s ook geen nieuws. Toch sta ik in de UK. Maar hoezo? Waarom? Waarmee? Huh?

‘Ik sta in de UK!’, juich ik tegen mezelf als ik op internet kijk. ‘Echt waar!’ En het is niet een klein stukje op driehoog achter, maar maar liefst een heel artikel over weblogs van RUG-studenten, dat opent mét een echt, heus citaat van mijn hand! Ik sta met naam en toenaam in de krant. En ook met mijn happyVPRO-verleden. Da’s dan wel weer jammer. Maar toch… de UK heeft geciteerd uit mijn weblog! En ik maar denken dat ik geen lezers heb. De echte klapper komt later: mijn weblog staat op nummer 7 in de Top 10 van weblogs van RUG-studenten!! Jawel! Ik ben beroemd!

Dat wijzen de bezoekcijfers ook uit. Die zijn gestegen tot maar liefst 55 deze week. Nog even, en ik versla Wim de Bie als best bezochte weblogger van Nederland…

Lees hier mijn citaat en het bijbehorende artikel en mijn prachtige plaats 7 in de top 10!

Oerol!


Morgen ga ik weer naar Oerol. Het allerfijnste, allermooiste festival dat ik ken. Heel Terschelling is een podium. Theatergroepen staan te spelen op het strand, in de duinen, midden op het fietspad of in een weiland. Om drie uur ‘s nachts, als de zon opkomt, in de verzengende hitte midden op de dag, of ‘s avonds. In een moeras vol muggen, of in de stromende regen.
Oerol is geluk. Oerol is een hoop fietsende mensen in korte broek of regenpak van West naar Oost en weer terug. Oerol is lange rijen voor de kassa en toch nooit gemor. Oerol is biertjes bij een bandje, Oerol is tijdens het tandenpoetsen op de camping met wildvreemden die mooie voorstelling bespreken. Oerol is één grote verrassing. Oerol is het mooiste dat er is. En dat is niet overdreven.

Kijk op www.oerol.nl of www.nrc.nl/oerol

Daar word ik nou vrolijk van!

Mijn ramen staan open en ik draai een heel lekker muziekje. Heel hard. Zo hard, dat de mensen op straat verbaasd en gedesoriënteerd om zich heen gaan kijken waar de muziek vandaan komt. Om vervolgens allemaal in de maat te gaan lopen! Daar moet je toch van juichen?

Yo chick…

Ik liep in de bieb met een hele stapel boeken onder mijn arm en zag een zeer fijne jonge man, met, helaas, dito meisje aankomen. Ik passeerde en hoorde vervolgens achter me: ‘Yo chick, zie je later’. Fijne jonge man had afscheid genomen van zijn vriendinnetje. Met de woorden: ‘Yo chick, zie je later’!! En het meisje vond dat helemaal niet raar! Terwijl ik met mijn oren stond te klapperen. Je laat toch niet ‘Yo chick’ tegen je zeggen, ook als is de spreker nog zo erg je vriendje? Da’s toch denigrerend? Voordat ik me dat liet gebeuren…

Mijn kamer kijkt uit op de achterkant van ‘The Store’. Op de herenafdeling. Ik zie dus regelmatig vriendinnetjes met hun vriendjes kleren kijken. Dat gaat meestal zo: vriendinnetje (ziet er over het algemeen goed en modebewust uit) sjeest door de winkel en rukt voortdurend allerlei kledingstukken uit het rek. Vriendje sloft er als een debiele zombie achterna en knikt ‘nee’ of zegt ‘mwah’ bij alles wat vriendinnetje laat zien. Daar word je toch helemaal gek van? Voordat ik me dat liet gebeuren…