La douce France!

Vijfendertig graden, een uitzicht waar je u tegen zegt, velden vol zonnebloemen, lavendel en strobalen, elke dag croissantjes en stokbrood, witte, rode en rose wijn, kronkelweggetjes, alpinopetten, marktjes vol groenten, fruit en kruiden, overal de heerlijkste geuren en een strakblauwe lucht… Frankrijk, je t’aime!

Op 1 augustus ben ik er weer!

Schitterende ongelukken

De Mexicaanse fotograaf Enrique Metinides maakt prachtige foto’s van lugubere onderwerpen: moord en doodslag, ongelukken en meer bloederigs. Maar zijn foto’s zijn niet eng, maar juist mooi. In de Kunsthal in Rotterdam was een tijd geleden een tentoonstelling van zijn werk, nu zijn zijn foto’s te zien in het NRW-Forum in Düsseldorf. De kunstbijlage van de Volkskrant drukte afgelopen donderdag bovenstaande, gruwelijke maar eigenlijk prachtige, foto af en hier zijn er meer te bekijken. Het geeft een vreemde sensatie…

Citaat

Het treurige van deze wereld
is dat zoveel mensen niets anders te doen hebben
dan geluk najagen,
zonder in staat te zijn het te vinden.

Hendrik Ibsen.

Viva Italia!


Het was stil in Groningen. Ik liep gisteren van het station naar mijn huis en naast mijn medetreinreizigers was er geen mens op straat. Wel geluid: uit alle openstaande ramen en deuren klonk het gejuich van duizenden Fransen en Italianen, met ertussendoor gemurmel van Evert ten Napel en een heel enkele keer het snerpende geluid van een fluitje. WK-finale, da’s waar ook.
Op het Gedempt Zuiderdiep, waar café na café de wedstrijd uitzonden, bekroop mij toch ineens een gevoel van opwinding en bij elke deur bleef ik staan om naar het grote scherm te kijken. 1-1. De twintigste minuut van de verlenging. Zidane was er al uit. Overal mannen die gebiologeerd, maar rustig met een biertje meegenoten. Wel heel wat anders dan toen Nederland voetbalde. Vrediger. Fijner ook eigenlijk.
Vannacht om 1 uur was het vredige er wel af. Nooit geweten dat er zoveel Italianen in mijn stad wonen! Overal wapperden rood-wit-groene vlaggen en scheurden scooters en kleine Fiatjes door mijn straat. De pizzeria aan de overkant kondigde gratis pizza aan en Louis Bega schetterde uit de cafés. ‘Viva Italia’ en ‘Campione!’ brulden de Italianen, duwend op hun claxons en rammend op pannen met pollepels. Het was één groot feest. Maar het duurde heel lang. En het maakte heel veel herrie. Recht voor mijn deur. Toch maar goed dat Nederand geen wereldkampioen is geworden. Dan was er van slapen helemaal niks terecht gekomen…!

Scheerapparaat en tandenborstel


Een hilarische ingezonden brief in De Volkskrant vanochtend:

‘De gemeente Amsterdam handelt onbehoorlijk bij huisbezoeken aan de aanvragers van een bijstandsuitkering. Er wordt in de spullen van de aanvrager gesnuffeld. (Voorpagina 4 juli) Ahmed Aboutaleb, de Amsterdamse wethouder van Sociale Zaken zegt dat het gaat om het vaststellen van de rechtmatigheid van een uitkering. Help! Alle uitkeringstrekkers zijn dieven. Hoe meer huisbezoeken hoe beter. Maar ik houd mijn hart vast. Ik heb namelijk vier tandenborstels: een voor mijn tanden, een om mijn teennagels schoon te maken, een om het doucheputje door te steken en een voor het verwarmingsrooster. Ik heb ook een scheerapparaat, geen lichte ladyshave, maar een mannenscheerapparaat. Want ik ben 53 en alle vrouwen boven de vijfitg hebben een snor. Krijg ik op basis van deze gegevens nog wel een uitkering?

Het gaat in deze brief natuurlijk om de schandalige manier van huiszoeken bij al dan niet uitkeringsgerechtigden, die misschien wel stiekem samenwonen en dan dus onrechtmatig geld krijgen van de staat (wat overigens ook niet hoort), en dat ook mensen die het allemaal wel keurig volgens de regels doen, de dupe worden van de huiszoekers die geen manier schuwen om erachter te komen of mevrouw misschien wel een meneer verstopt onder het bed.
Ik heb me echt bescheurd om bovenstaande brief; de schrijfster stelt op een zeer humoristische manier de problematiek aan de kaak! Ik ben dan ook benieuwd wat de reacties zullen zijn. De brief is namelijk ‘brief van de dag’ in De Volkskrant en je kunt erop reageren via www.volkskrant.nl/briefvandedag

Overigens is mijn moeder ook 53, maar zij heeft echt geen snor.

Ik verveel me


Ik verveel me. Ik verveel me echt verschrikkelijk. Ik ben een weekend bij mijn ouders en ik heb zo ontzettend niks te doen, dat ik er vervelend van word. Een week geleden snakte ik nog naar het gevoel van helemaal niks hoeven en moeten te doen, maar nu droom ik van een activiteit. Maar tegelijkertijd heb ik ook nergens zin in. Het is ook eigenlijk veel te warm om iets te doen. Het is koopzondag en ik heb ook best zin in ijs, maar ik heb geen geld en bovendien moet ik dan helemaal naar de stad fietsen en dat is te ver en te heet. Ik kan ook gewoon een blokje om gaan, wandelend of per rijwiel, maar dan moet ik alleen en daar heb ik geen zin in en bovendien, waar moet ik dan heen? Televisiekijken is best leuk, maar dan moet ik binnen zitten en het is nu eindelijk mooi weer, dus binnenzitten is zonde. Maar buiten weet ik weer niet wat ik moet doen. Alleen in een stoel zitten is saai, zonnebaden is te heet en ik heb alle kranten al uit. En die waaien bovendien voortdurend van de tafel en daar word ik heel boos van steeds. Ik heb al drie broodjes en veel koekjes gegeten en een heleboel gedronken en ik heb nog steeds honger. Maar dan moet ik weer opstaan en naar de keuken lopen en daar heb ik geen zin in. Een boek lezen zou ook nog kunnen, maar ik heb al twee boeken gelezen dit weekend en daar ben ik dus ook wel een beetje klaar mee. Ik verveel me dood.

Ik verveel me echt zoals ik me vroeger als kind kon vervelen. Dat ik landerig en knorrig door het huis drentelde op zoek naar iets om te doen. Maar eigenlijk was ik te chagrijnig om het feit dat ik me zo verveelde om ook maar iets leuk te vinden. Uiteindelijk eindigde het altijd in ruzie met mijn moeder die vond dat ik eens iets moest gaan doen en vervolgens verklaarde dat ze me niet bezig ging houden, omdat ze dat altijd al moest doen. Waarop ik huilend naar boven verdween. Zover is het nu nog niet. Ik ga maar een glaasje rosé voor d’r inschenken…

In bad!

Soms móet ik gewoon even in bad. Dan stap ik in de trein naar mijn ouders en lig ik vervolgens binnen een half uur in het hete sop. Het bad heeft iets magisch, staat voor ontspanning en alles loslaten. Eigenlijk ben ik het vaak binnen een kwartier al wel weer zat, want ik ga zo zweten van dat warme water, ik kan niet lekker m’n haar wassen en mijn boek wordt ook altijd nat. Toch is het bad mijn beste vriend en laat ik me er ook nu, terwijl het buiten 30 graden is, inzakken. Jeuj!

En als ik later groot en rijk ben, dan wil ik een bad in de vloer van mijn slaapkamer, zodat ik, als ik ‘s ochtends mijn kingsize bed uitstap, alleen maar een paar treetjes af moet, onderwijl mijn zijden kimono van me af laten glijdend. Ik zie het helemaal voor me…

Als ik premier Balkenende was…. (2)

… dan zou ik mijn kabinet niet laten vallen op de laatste dag voor het zomerreces en ook niet op de dag dat Neeltje er twee essays door moet rammen om haar jaar af te sluiten en dus niet kan kijken terwijl ze dat als rechtgeaarde journalist natuurlijk wel moet doen.

Kijk eens wat vaker in de spiegel…

Nu weet ik dat je mensen niet moet beoordelen op hun uiterlijk. Het gaat immers om het karakter en de manier waarop mensen eruit zien, zegt daar vaak niets over. Dat weet ik allemaal en meestal pas ik deze manier van benaderen ook toe. Daarnaast weet ik ook dat ik zelf ook geen Miss Nederland ben (want, zoals vriend D. riep nadat ik hem had gezegd dat ie zo’n groot hoofd had, dat ie daarmee mijn voetbalbeeld blokkeerde): ‘Nee, jíj trekt volle zalen!’ Ik moet zeggen, ik was lichtelijk verbouwereerd…), terwijl ik toch echt wel leuk ben, maar dat weerhoudt mij er toch niet van hier uit te roepen dat heel veel mensen toch echt ‘s ochtends een keertje beter in de spiegel moeten kijken voor ze de deur uitlopen! Die witte sokken in sandalen onder een legging, de veel te strakke stretchbroek waar én een buik én een stuk rug overheen bulken, te korte rokjes bij te dikke benen, te roze lippenstift met te geblondeerd en gepermanent haar, hele lelijke schoenen met plateauzolen waarop de draagster keihard loopt te wiebelen, rood haar met een blonde uitgroei van 10 centimeter, een hele dikke buik in een heel strak t-shirt met vlekken, uitgeblubberde decollete’s met een spleet van hier tot de achterdeur, maar strak vel, ho maar, panterhotpants… het is allemaal horizonvervuiling en ik heb daar echt helemaal geen behoefte aan!
Bovenstaande uiterlijkheden zijn geen verzinsels. Ik ben ze op mijn wandelingetje van vanmiddag allemaal tegengekomen. En ik word er moedeloos van. Echt, van mij hoeft niemand eruit te zien als Estelle Gullit of Humberto Tan, maar alsjeblieft mensen: trek de kleren aan die bij je figuur passen! Koop een spijkerbroek in de juiste maat en niet te laag op de heupen, laat geen tieten zien als dat niet meer kan, blubberarmen bedekken graag, open schoenen alleen met nette voeten zonder eelt en zwemmerseczeem en geen korte rokjes bij cellulitis of volslanke pootjes. Ik doe dus bijvoorbeeld geen korte rokjes aan. Laat dat even duidelijk wezen.