Wat zien ik?

Brad Pitt was op de Parade in Amsterdam! Dat heeft een medewerker van het festival gemeld, aldus www.elsevier.nl. Hij heeft de voorstelling Bandloopt 42 van muziektheatergroep Orkater gezien en nog een poosje rondgewandeld. Dé grote Amerikaanse acteur Brad Pitt is naar een Nederlandse voorstelling geweest op een fantastisch Nederlands theaterfestival. Oh mijn god. Was ik maar op de Parade!
Het schijnt dat Brad een appartement heeft in de Jordaan, maar heeft iemand hem daar ooit al eens gezien? Misschien moet ik maar eens gaan rondwandelen daar, want dames, wake up: Brad Pitt is in de buurt! Angelina: eat yout heart out!

Overigens, bovenstaande foto heb ik van elsevier.nl gehaald, maar gisteren las ik in De Journalist dat dat eigenlijk helemaal niet mag. Onder de kop ‘Foto uit de krant op je site zetten: rekening volgt’ schreef De Gelderlander dat lezers regelmatig een afdruk van een foto uit de krant vragen. Het antwoord van de krant is altijd hetzelfde: neem contact op met de fotograaf. De fotograaf heeft immers de auteursrechten. In het artikel staat ook dat je foto’s uit de krant niet zomaar mag gebruiken op bijvoorbeeld je website of weblog. ‘De kans is zeer groot dat je een meer dan pittige rekening krijgt thuisgestuurd van de fotograaf’. Freelance fotojournalist William Hoogteijling heeft laatst een webbeheerder een rekening van 150 euro gestuurd, spannend dus. Maar ik vraag me nu af: hoe zit dat met foto’s die je van een internetpagina haalt? Geldt dan hetzelfde? Want dan kan ik wel opdoeken geloof ik…

(Bron: De Journalist, 7 juli 2006)

Vreugde en onvreugde in een kwartier

Vannacht droomde ik over Edwin van der Sar. Echt waar. Hij zat op een terrasje en bestelde een watermeloen. Een kek serveerstertje in kort jurkje met wit schortje bracht hem algauw een grote groen exemplaar, dat Edwin zelf doormidden mocht snijden. Met een groot mes ging hij het ding te lijf en wat schertste zijn, en vooral ook míjn verbazing (want ik stond op de hoek van de straat naar Edwin te kijken)? De watermeloen was helemaal leeg en wit vanbinnen en er zat een banaan in. Een hele gewone gele banaan. In een watermeloen. Edwin pakte de banaan en keek ernaar alsof hij een raket in zijn garage had gevonden. En ik stond in mijn droom op de hoek van de straat onbedaarlijk te lachen. Zó hard, dat ik, toen ik wakker werd, bang was dat ik vriendin M., bij wie ik logeer, wakker zou hebben gelachen. Dat bleek gelukkig niet het geval.

Nog nagrinnikend zat ik even later met een bakje muesli voor de televisie. Het journaal met Jeroen Tjepkema, die eigenlijk van de radio is. Hij vertelde over een tentoonstelling in Iran, met cartoons over de holocaust. In beeld kwam een meneer die verklaarde dit een prima tentoonstelling te vinden, want als de westerlingen de profeet mogen beledigen, dan mogen zij (wie? moslims? Iranezen? wie?) toch zeker wel de waarheid over de holocaust vertellen?
Ik was vrij snel uitgelachen. Hier kan ik nog niks over zeggen, maar ik ben heel boos.

And the winner is…

De prijs voor de lelijkste en minst hippe bruidsjurk van 2006 in de categorie dat-hadden-we-toch-ff-anders-verwacht gaat naar…. Katja Schuurman!
Ze zag er toch uit als een westernprinses op de voorkant van een Bouquetreeksboekje?

Foto’s volgen later!

Rod Stewart (of is het iemand anders?)


‘Tell me… hoooow am Iiiiii supposed to put my things in a box with a head full of snot?’

Lang geleden dat ik zó verkouden was. En dan moet ik vandaag ook nog mijn complete inboedel in dozen laten verdwijnen, een rokje ophalen waarvan de rits is gerepareerd, de film waarbij ik gister in slaap gevallen ben afkijken, boodschappen doen en eten koken voor Sjoukje en naar de tentoonstelling van Marc Quinn in het Groninger Museum. Maar dat kan misschien ook morgen…

Er steekt een handje uit de deur!

Als mijn wekker onverbiddellijk ratelt, hoor ik het meteen. Het regent. Pijpenstelen. Mijn hoofd bonkt en mijn neus loopt. Ik hijs me uit mijn bed en kijk naar buiten. Het is 11 augustus en het ziet eruit als 11 oktober. Ik voel me ook als was het 11 oktober. Koud, rillerig en snotterig, verlangend naar een dikke trui en een sjaal.
Het is toch ongelofelijk.
Bij de bushalte zitten vier mensen boos te kijken en de buschauffeur heeft er ook geen zin in. Er loopt een enorme meute drukke mensen in de stationshal, maar ik stap in een vrijwel lege trein. Mijn medeforenzers zijn slimmer dan ik. Zij liggen nog gewoon in bed.
Ik nies. En daarna nog een keer.
Uit de trein en in het busje dat me trouw elke ochtend naar mijn stage brengt. Lopen is gezonder en lekkerder, maar vandaag regent het. Dezelfde gezichten als elke dag. Ik word daar treurig van.
Met de mensen uit het busje het kantoor in. Klaar voor een nieuwe dag. Is dit nou het werkende bestaan?
Ik zucht. En daarna nog een keer. Heel diep.

Gelukkig gebeurde er onderweg iets leuks, waardoor ik helemaal niet zo’n slecht humeur heb als uit bovenstaande misschien mocht blijken. Lopend over het perron ontdekte ik ineens twee handjes die uit een dichte treindeur staken. Het ene handje hield een paraplu vast, een zwarte met witte stippen, en aan het andere handje hing een tasje met bloemetjes. Aan de handjes zat een mevrouw, en zij stond binnen. Haar handjes hingen buiten. En de trein begon te rijden en er was geen conducteur in de buurt. Door heldhaftig optreden van stoere mensen op het perron waren de handjes al snel weer terug bij de rechtmatige eigenaresse en liep ik tevreden verder. Al had ik helemaal niet geholpen. Ben ik nu een ramptoerist?

Verenigde Naties

Vandaag belde ik met het hoofdkwartier van de Verenigde Naties in New York. Ik herhaal: vandaag belde ik met het hoofdkwartier van de Verenigde Naties in New York. Ik belde naar Ad Melkert, die nu onderdirecteur van de UNDP is, de belangrijkste hulporganisatie van de VN. Hij was er niet, maar zijn secretaris was heel aardig. Ook Eveline Herfkens, ambassadrice van de Milleniumdoelen-afdeling van de VN zat niet achter haar bureau, maar haar secretaresse zou vragen of ze toch bij ons in de uitzending wil morgen. Ook de secretaresse van de Nederlandse VN-ambassadeur moest me vertellen dat hij wel ergens in het gebouw, maar desalniettemin toch zoek was. Maar hij wilde vast wel in de uitzending…

Een deel van een stagedag bij het AVRO-radiprogramma 1opdeMiddag van Radio 1. ‘One in the afternoon’ mag ik niet meer zeggen als ik een VN’er of een andere buitenlander aan de teledoon heb…! Je spreekt nog eens interessante mensen. Of in ieder geval, de secretaresses van interessante mensen. Maar da’s ook al heel wat. De Verenigde Naties man! Alsof het niks is! En de telefoonnummers staan gewoon op internet. Raar hoor.

‘t Was ook best leuk dat Jeroen Overbeek van het NOS-journaal zomaar ‘hoi’ tegen me zei toen ik ‘m tegenkwam in de wandelgangen. Maar jee, wat is hij klein!

Retteketet?

Welke volslagen idioot heeft de slogan ‘Retteketet naar Beter Bed!’ bedacht? En waarom denkt die persoon dat ik matrassen ga kopen die worden aangeprezen door een verlopen bejaarde stompzinnige clown met een toeter? Waarom?

Gaten in de grond

Vroeger had je in Frankrijk overal zogenaamde ‘gaten-in-de-grond-wc’s’. Gat in de grond, twee voetsteunen en mikken maar. Godzijdank zijn de meeste Franse wc’s de laatste jaren vervangen voor normale zitwc’s, die het hangen en mikken een stuk makkelijker maken. In Japan hangen de mensen echter nog steeds, zowel poepend als plassend. Maar of het nou zo’n pretje is om een Japanse wc te gaan bezoeken…? Kijk en huiver.

Met dank aan Mannetje