Met een artikel in Ouders van Nu

Kijk, zwanger zijn is gewoon niet altijd superleuk. Zo zit ik sinds deze week verplicht thuis, omdat onze aanstaande dochter heel even haast leek te krijgen. Gelukkig was het vals alarm, maar in het kader van better safe than sorry houd ik me nu koest.

Gelukkig leverde mijn zwangerschap me tot nu toe ook heel leuke dingen op. Mijn verloskundigenpraktijk doet aan Centering Pregnancy, een vorm van verloskundige zorg die is overgewaaid uit Amerika en die heel erg uitgaat van de kracht van de vrouwen zelf. Dus kom ik elke twee weken samen met tien andere vrouwen die rond dezelfde tijd zijn uitgerekend om onszelf aan de hand van thema’s en onder leiding van een verloskundige bezig te houden met en voor te bereiden op zwangerschap en bevalling. Heel leuk, informatief en gezellig. En ook zakelijk interessant, want ik mocht er een artikel over schrijven voor Ouders van Nu, toch niet het meest onbekende ouder- en opvoedblad van ons land.

Het nummer met daarin mijn artikel ligt nu in de winkel. Hier alvast een voorproefje, de PDF van het hele stuk volgt later onder ‘Artikelen’.

dikke buiken

Dement

Telefoon.
‘Hallo, je spreekt met Anne. Ik heb vandaag een afspraak, maar ik weet niet meer hoe laat. Zou je even willen kijken?’

Aan de balie.
‘Ik moet weer een afspraak voor over vier weken. Even kijken, welke datum is het dan?’ Tegen man: ’28 december, zijn wij dan op vakantie? Even denken hoor, of ben ik dan aan het werk? Jeetje, kunnen we dan wel of niet? Nou ja, maak maar die afspraak, dan bel ik wel als ik niet kan.’

Weer telefoon.
‘Hoi, met Leontine. Ik heb morgen een afspraak, maar ben vergeten hoe laat ook alweer. Kan jij dat voor me opzoeken?’

De bel.
‘Hoi, ik heb zo een afspraak… moet ik nog even wachten?’
‘Even kijken, wat is je naam? Nee, je staat niet op de lijst voor vandaag. Morgen ben je aan de beurt. Ja, dinsdag 8 december, om half 10.’
‘Echt? Maar op mijn kaartje staat… *kuch*… 8 december 2009, half 10. Jeetje, sorry. Maar kan ik dan nu niet even tussendoor?’

Telefoon.
‘Ja hoi, met Karlijn. Ik had vrijdag een afspraak, maar er was helemaal niemand op de praktijk. Spreekuur in Tuindorp zeg je? Niet op de Breedstraat? Och ja, nu je het zegt…’

Dit verschijnsel, dames en heren, heet zwangerschapsdementie en komt zeer regelmatig voor bij vrouwen tussen de 20 en 40 die meer dan twaalf weken zwanger zijn. Op de één of andere manier zorgen de hormonen, die dan door je lijf gieren, ervoor dat elke vorm van helder en zelfstandig nadenken, verloren gaat. En daarom zit ik hier. In de verloskundigepraktijk. Drie ochtenden in de week. Om de afspraken van al die vergeetachtige dames zelf netjes bij te houden. Jammer dat ik af en toe aan Neeltjedementie lijd…

Tranen

Ze deed haar best om niet in tranen uit te barsten. Het was niet goed. Op de echo waren twee lege vruchtzakken te zien, in plaats van één gezonde baby. Bijtend op haar onderlip stond ze aan de balie. Misschien dat een afspraak bij het echobureau ander nieuws zou geven? Haar handen trilden. Acht weken zwanger was ze en nu was het voorbij.

Buiten wachtte haar man. Pas na een kwartier waren ze in staat naar huis te fietsen.

De volgende dag: telefoon. Het geluk stroomde bijna de hoorn uit. Niks geen lege vruchtzakken, ze droeg een gezond kind. En weer waren er tranen.

Ook bij mij. ‘Ik zag het gister al’, lachte ze. ‘Je huilde bijna met me mee. Afstand houden hoor!’ En toen ging ze haar moeder bellen.