Ik ken iemand die… een podcast gaat presenteren

Podcasts zijn hip, dat weet iedereen. Iedereen die er een beetje toe doet, begint daarom tegenwoordig een podcast. Politici, journalisten, muziekliefhebbers, mensen met een hobby… allemaal aan de podcast. En dat is ook terecht, want podcasts zijn ontzettend leuk. Zo luister ik bijvoorbeeld heel graag naar De Grote Harry Bannink Podcast van Gijs Groenteman, naar de podcasts van Met het Oog op Morgen én naar Ik ken iemand die, de geweldig leuke podcast van Nynke de Jong, Alex van der Hulst en Hanneke Hendrix over ouderschap en opvoeden. Ik zat zelf in de pilotaflevering over slapen, waarin ik uitgebreid uiteenzette hoe wij onze toen anderhalf jarige dochter die elke nacht minstens zes keer wakker werd, aan het slapen hebben gekregen (dat kan dus echt. En ik kan je vertellen hoe).

En nu is er iets leuks! Nynke krijgt haar tweede kind en dat betekent dat ze een aantal maanden haar podcast niet kan presenteren. En wie mag dat nu gaan doen? Jawel, ík! In de komende drie, vier Ik ken iemand dies hoor je dus gewoon mij. Waar ze over zullen gaan, weet ik nog niet, maar ze worden vast hartstikke leuk en ongetwijfeld ook nog leerzaam. Luistert dus!

 

Sky Radio

Het voordeel van werken in een wachtkamer is dat je altijd van die lekkere muziek hoort. Van Sky Radio, de zender die van die gevarieerde undergrondmuziek draait. Waarvan je gewoon niet stil kunt blijven zitten. Want je wilt dansen en meezingen tenslotte. Met Michael Bublé en Guus Meeuwis. En met Marco Borsato en Lily Allen. Oh, en vergeet Trijntje Oosterhuis niet. Heerlijk.

Nu, in deze prachtige maand december, heb ik helemaal geluk. Het is weer kerstliedjestijd! Al de hele ochtend suis ik over het parket op de zoetgevooisde klanken van Mariah Carey, Chris Rea en Louis Armstrong. Ik kan mijn geluk niet op. Ik heb er een heel fucking jaar op moeten wachten, maar gelukkig is het nu weer zover!

‘t Is tenslotte ook al 7 december. De hoogste tijd. En als ik soundeffects had kunnen toevoegen aan deze blog, hadden jullie nu ook allemaal belletjes gehoord. Zoals ik, op deze ochtend. En op de vele ochtenden die nog gaan volgen tot het eindelijk, eindelijk echt Kerstmis is.

Aanvulling op dinsdag 8 december:
Ik geloof dat ik mezelf op ga hangen. Zoveel ‘Wham’ en Chris Rea op één dag kan een mens gewoonweg niet aan. Zelfs het nieuwe kerstnummer van Miss Montreal haat ik al.

Lelijk eendje

Weten jullie nog? Het lelijke eendje Susan Boyle uit Britain’s Got Talent, die alle mussen van het dak wist te zingen? Het was wel zielig, want nadat de jury en de voltallige zaal van hun totale verbazing bekomen waren, stortte Susan in. Ze kon alle aandacht niet aan. Niet gek, als je bedenkt dat ze 47 jaar lang bij haar moeder heeft gewoond in een dorpje dat niet eens op de kaart staat. En bovendien was ze nog nooit gekust. (Maar dat bleek niet waar).

Enfin. Hoewel Susan mooi kon zingen én ze een soort van make-over had gekregen, verwachtte ik desondanks niet zoveel van haar plaat. Ik vermoedde dat die een beetje in het genre Paul Pott/Andrea Bocelli zou vallen. Licht klassiek, lange en episch. En dan geen liedjes of nummers, maar liederen.

Dus toen ik vanochtend mijn was stond op te vouwen en een prachtige versie hoorde van ‘Wild Horses’ van, jawel, The Rolling Stones, ontsproot er in mijn brein een beeld van een mooie, jonge, blonde vrouw, met lang haar en veel make-up en een strak glitterjurkje. Echt waar.

En toen was het Susan Boyle.